Drzewo oliwne to niewielkie drzewo wiecznie zielone występujące w krajach śródziemnomorskich. Daje ono zielone lub czarne owoce jadalne, z których otrzymuje się również jadalny olej. Olej i liście są przetwarzane w celach leczniczych.

Liście oliwki powszechnie stosuje się w leczeniu schorzeń powodowanych lub związanych z wirusami, retrowirusami, bakteriami lub pierwotniakami. W związku z tym stosuje się je w takich chorobach jak przeziębienia i grypa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, mononukleoza wywoływana przez wirus Epsteina-Barra, zapalenie mózgu, opryszczka, półpasiec, HIV/AIDS, łagodne zapalenie mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zapalenie płuc, gruźlica, rzeżączka, malaria, denga i różne infekcje.

Liście oliwki stosowano w medycynie tradycyjnej w celu obniżenia gorączki, poziomu cukru we krwi, ciśnienia krwi oraz jako diuretyk. W 1854 r. Pharmaceutical Journal opublikował artykuł na temat ich stosowania w przypadkach gorączki i malarii.

Liście oliwki wymieniono w Podręczniku Ziół Leczniczych Duke’a jako środek przeciwbakteryjny, hipoglikemiczny i antyoksydant ze wskazaniami do stosowania w różnych stanach chorobowych takich jak malaria, zaburzenia funkcjonowania układu limfatycznego i schistosomatoza.

Ponieważ liście oliwki słyną z naturalnej odporności na ataki bakterii i insektów wiele badań poświęcono właściwościom przeciwbakteryjnym głównych składników liści.

W badaniach laboratoryjnych stwierdzono, że składniki liści oliwki oleuropeina i hydroksytyrozol mają silne działanie przeciwbakteryjne wobec bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich. Wyniki te sugerują, że liście oliwki mogą być uważane za potencjalne źródło środków przeciwbakteryjnych w leczeniu infekcji układu jelitowego i oddechowego ludzi.

Oleuropeina ma działanie bakteriostatyczne i przeciwutleniające.

W eksperymentach na zwierzętach wykazano, że liście oliwki obniżają gorączkę, ciśnienie krwi i poziom cukru we krwi oraz normalizują nieregularne uderzenia serca. Podczas badań przeprowadzonych w latach 60. w Upjohn wykazano, że składniki liści oliwki mają również właściwości antywirusowe.

Dalsze badania potwierdziły skuteczność liści oliwek również w walce z bakteriami i pierwotniakami pasożytniczymi.

Główne zastosowania oliwki europejskiej:

  • zwalczanie drobnoustrojów,
  • obniżanie gorączki,
  • wzmocnienie układu sercowo-naczyniowego,
  • antyoksydant,
  • infekcje wirusowe (np. przeziębienia i grypa),
  • infekcje bakteryjne,
  • infekcje grzybicze (np. Candida albicans),
  • infekcje pasożytnicze,
  • nadciśnienie,
  • choroba wieńcowa,
  • arytmia serca,
  • ochrona przed szkodami powodowanymi przez wolne rodniki.

Wzmocnienie układu sercowo-naczyniowego

Badania naukowe nad oleuropeiną wskazują na potencjalne działanie obniżające ciśnienie krwi, zwiększenie przepływu krwi przez naczynia wieńcowe i przeciwdziałanie arytmii. Nie przeprowadzono dotychczas prób klinicznych nad wpływem oliwki europejskiej na układ krążenia, ale opublikowane badania sugerują, że rzeczywiście może ona mieć obiecujące działanie wzmacniające.

Zwalczanie drobnoustrojów

Aktywny związek oleuropeiny ma silne właściwości antybakteryjne, przeciwgrzybiczne i antywirusowe. Stwierdzono, że wyciągi oliwki europejskiej hamują rozwój różnego rodzaju organizmów, w tym wirusa opryszczki, grypy A, wirusa Coxsackie, salmonelli, gronkowca i E coli.

Antyoksydant

Związki fenolowe występujące w oliwce europejskiej znane są ze swych właściwości antyoksydacyjnych/zmiatania wolnych rodników, które według wyników badań przewyższają podobne właściwości witaminy E.

Inne zastosowania

Liście oliwki europejskiej działają również moczopędnie i regulują stężenie glukozy we krwi. Mogą być stosowane pomocniczo w leczeniu łagodnej postaci cukrzycy.

Suplementacja

Należy wybierać preparaty standaryzowane pod względem zawartości oleuropeiny i jednocześnie zawierające świeże liście oliwki europejskiej. Tylko wtedy możemy korzystać z pełnej aktywności tego zioła. Skuteczna porcja dzienna powinna dostarczać: 14 mg oleuropeiny i 225 mg świeżego nieprzetworzonego liścia oliwki europejskiej.

Piśmiennictwo:

  1. S. Kohlmunzer „Farmakognozja” wydanie V, PZWL 2003
  2. Tassou C, et al., Biotech Appl Biochem, 13,1991, pp231-237
  3. Renis H, Antimicrob Agents Chemother, 1969, pp167-72
  4. Hambury D, Pharmaceutical Journal of Provisional Transactions, 1854, pp353-54